حتما تا به حال این جمله را شنیده اید که« خوب آخرش که از این بدتر نمی شه؟ پس چرا بترسیم!؟

مثلا دانش آموزی که هیچ حساسیت و تعصبی برای قبولی حتمی در کنکور ندارد، وقتی پای صحبتش می نشینی می گوید:خوب آخرش چی!؟ آخر کار این است که قبول نمی شویم و سال دیگر شرکت می کنیم! یا حتی اگر سال بعد نشد سال بعد از آن! و یا می رویم سربازی، بعد دوباره شروع می کنیم! یا در نهایت این که اصلا قبول نمی شویم و می رویم سراغ کار آزاد و وضع مان زیرو رو می شود! یا وقتی به فردی می گوییم که با همسرش مهربان تر و صمیمی تر باشد جواب می دهد: خوب آخرش چی!؟ در نهایت از هم جدا می شویم و هر کدام پی کار خودمان می رویم!ء

به این شیوه برخورد می گویند: آخر درمانی! یعنی نهایت کار و بدترین امکان محتمل را مقابل چشم دیدن و به خود قوت قلب دادن و نترسیدن و در نتیجه شجاع شدن ودلشوره و اضطراب نداشتن. تقریب تمام کسانی که در بدترین شرایط روحی وآشفتگی ذهنی قرار دارند با استفاده از این تکنیک به راحی از پس بحران ها و فشارهای روانی بر می آیند و توان ادامه حیات و مبارزه را پیدا می کنند.ء

برای مثال کسی که عزیزش را از دست داده فقط چند روز اول در حالت بهت و شوک است و سرانجام با یک جمله ی طلایی مبتنی بر همین تکنیک آخردرمانی که از خودش یا دیگران می شنود ناگهان همه چیز را به یک باره فراموش می کند و دوباره زندگی عادی خود را شروع می کند و آن جمله طلایی این است که بالاخره دیر یا زود همه رفتنی هستیم و از مرگ گریزی نیست! ء

اما نکته مهم این جاست که شگرد جادویی آخردرمانی برای بی خیال شدن و تسلیم شدن نیست، بلکه فقط یک تکنیک آرام سازی معمولی و جاافتاده و فراگیر برای مقابله با خیالات ترس آور و مبهمی است که مانع از حرکت و تلاش عادی ما انسان ها می شوند و شعارهای آخر درمانی هیچ تاثیری روی نتیجه نهایی کار ندارد. برای مثال خیلی ها در مناطق مستعد زلزله در خانه هایی سست بی بنیان زندگی می کنند و وقی به آن ها می گوییم که خانه ای محکم تر بنا کنند بلافاصله می گویند:آخرس چی! اگر زلزله هشت ریشتری بیاید حتی خانه های بتون آرمه هم فرو می ریزد. و در نتیجه دست روی دست می گذارند و اجازه می دهند که زلزله های با شدت خیلی پایین پنج یا شش ریشتری، آن ها و خانواده شان را به کام مرگ فرو برد. ء

باید توجه داشت که تکنیک آخردرمانی بعضی مواقع می تواند خطرناک و زیان آور هم باشد،به خصوص وقتی بحرانی وجود ندارد وهمه اوضاع به صورت عادی و بر وفق مراد پیش می رود و ناگهان سرزده وارد یک جمع شود و بی مقدمه بپرسد که خوب آخر این همه تلاش و زحمت که چی!؟ و بعد نتیجه بگیرد که کاری نکردن و دست روی دست گذاشتن بهترین واکنش است. در این مواقع تکنیک آخردرمانی تبدیل به یک بیماری خطرناک و عادت مضری می شود که باید بلافاصله به درمان آن پراخت که اگر غیر از این عمل شود دیگر هیچ کاری درست و در مسیر صحیح انجام نخواهد شد.ء

قکر می کنید چرا خیلی از معتادان علاقه و شوقی برای ترک اعتیاد خود ندارد. پای صحبت آن ها بنشینید و از شنیدن این جمله تکان دهنده به خود بلرزید که: آخرش که همه می میریم!؟ حیف نیست انسان با بدن سالم زیرخاک برود!؟

متاسفانه موج استفاده نادرست از تکنیک آخردرمانی به لایه های مختلف روابط شخصی و اجتماعی ما انسان ها نفوذ کرده است. در بین خانواده ها، بسیار روی تحصیلات دختر سرمایه گذاری نمی کنند با این نگرش که آخرش که چی!؟نتیجه ی سرمایه گذاری روی این دختر نصیب شوهرش می شود و سر خانواده ی دختر بی کلاه می ماند!؟

یا برادرهای بزرگ تر ارث و سهم میراث دخترها را بالا می کشند به این بهانه که آخرش این پول نصیب داماد می شود. در ادارات خیلی ها بیشتر از آن چه به چشم بیاید کار نمی کنند چرا که می گویند آخرش چی!؟ کار کردن یکی و خوردن دیگری! کسی که قدر زحمات را نمی داند پس اگر فقط به اندازه ای که طرد نشویم کار کنیم، کافی است. دیگر کسی سراغ کسب درآمد بیشتر و کارآفرینی نمی رود و به خود می گوید: آخرش چی!؟ همین قدر که زندگی روزمره بگذرد کقایت می کند و آینده را هیچ کسی ندیده است!ء

بیایید در اغاز فصل جدید به جای استفاده نادرست از این تکنیک فوق العاده موثر آن را د رمسیر درست به کار بگیرم و اجازه ندهیم که هیچ فرصتی با هیچ دلیل قانع کننده ای از زیر دست مان د ربرود و بیکاری و تن پروری جایگزین شوق تلاش و کار و حیات ما شود.ء